JSON (JavaScript Object Notation) to otwarty format zapisu struktur danych, który umożliwia efektywną wymianę informacji między różnymi aplikacjami. Składa się z par klucz-wartość oraz obsługuje różne typy danych, takie jak tablice czy wartości logiczne. Jego składnia jest bardzo zbliżona do obiektów w języku JavaScript, co sprawia, że jest łatwy do zrozumienia i wykorzystania.
Spis treści
Dlaczego JSON jest tak powszechny?
Format ten jest niezwykle popularny ze względu na swoją prostotę i czytelność – dane zapisywane są bowiem w postaci tekstu, co ułatwia ich edycję i analizę przez ludzi. Standard JSON powstał w 2001 roku dzięki Douglasowi Crockfordowi i od tego czasu zyskał szerokie zastosowanie jako naturalna alternatywa dla XML czy CSV. Pliki mają natomiast rozszerzenie .json, a ich typ MIME to „application/json”.
Jak działa w praktyce?
JSON wykorzystuje pary klucz–wartość do zapisu informacji. Struktury danych są tworzone przy użyciu nawiasów klamrowych {} dla obiektów oraz kwadratowych [] dla tablic. Format ten obsługuje typy proste, takie jak liczby, łańcuchy znaków (stringi), wartości logiczne, a także null.
Jedną z jego największych zalet jest możliwość tworzenia złożonych, wielopoziomowych struktur, które zachowują czytelność i porządek. Programiści mogą tworzyć pliki JSON w zwykłych edytorach tekstowych, jak Notepad++, VS Code, Sublime Text czy Vim. Ich poprawność można błyskawicznie sprawdzić w narzędziach online.
Zalety i ograniczenia formatu JSON
Zalety:
- lekka składnia, łatwa do zrozumienia,
- kompatybilność z wieloma językami (JavaScript, Python, PHP, Java, Go itd.),
- idealny do przesyłania danych przez sieć (np. w aplikacjach SPA, AJAX, REST API),
- czytelność także dla osób nietechnicznych.
Wady:
- brak możliwości stosowania komentarzy w pliku,
- mniej wydajny niż formaty binarne (np. Protobuf),
- nie oferuje walidacji takiej jak XML Schema (choć istnieją JSON Schema jako alternatywa).
Gdzie się go stosuje?
Format ten używany jest praktycznie wszędzie tam, gdzie następuje wymiana informacji pomiędzy aplikacjami – szczególnie w systemach opartych na architekturze klient–serwer. Znajduje zastosowanie między innymi w:
- interfejsach REST API – do komunikacji między frontendem a backendem,
- przechowywaniu danych konfiguracyjnych i sesji użytkownika,
- bazach danych NoSQL, takich jak MongoDB czy CouchDB,
- aplikacjach mobilnych i webowych (formularze, dane dynamiczne, pliki lokalne),
- narzędziach do przetwarzania i analizy danych (Big Data, AI).
